Subli Guest Cabin, Puerto Princesa City, Palawan Saturday, Oct 12 2013 

When I booked for our accommodation in Puerto Princesa, i promised myself that I will blog about it.


I was fascinated by their concept of tourists’ accommodation, a BAHAY-KUBO style in the midst of the city named as Subli Guest Cabin.


Who wouldn’t be excited to stay in this place di ba?

Here are the photos of the interior of this cabin:

IMG_1196 IMG_1197 IMG_1198 IMG_1199DSC00570 DSC00571

When i searched for a budget friendly yet value for money accommodation in Puerto Princesa City, i came across this place. I immediately contacted Ms Nancy, owner of Subli. She is very nice from the start pa lang.

When I booked thru email, she told me that they are fully occupied for those dates, but she can let us occupy the Manager’s hut just to accommodate us.

Nice di ba?

We just paid 30% as advance payment and the remaining balance was paid when we arrived in their place.

Since we didn’t occupy the normal cabin, we only paid Php 1000 per night inclusive of breakfast for 2. I believe their rate is around P1200 per night. You may check their site thru Agoda and Trip Advisor.

Alternatively, you may contact Ms Nancy thru her mobile +639178497838 or email her at

We stayed at their place for 2 nights, so we had sulit breakfast with them. Sir Glenn, husband of Ms Nancy is a good cook. On our first breakfast we had Dangsilog (danggit, siningag, itlog) and Bacsilog (Bacon, siningag, itlog) and unlimited coffee. Extra fried rice is also free of charge


Simot sarap right?

Our second breakfast was Tapsilog (tapa, sinangag, itlog) and another danggit silog for jowa.

IMG_1492 IMG_1493

See how nice their dining area is:

IMG_1491 IMG_1490

Breakfast is served sa dining area nila, to maintain the cleanliness of the rooms and free from rodents and pests. As much as possible, bringing of food inside the room is not allowed.

Breakfast room is very airy and relaxing place.


Here are some photos that you can see in their breakfast room:

IMG_1497 IMG_1499 IMG_1500 IMG_1488 IMG_1489 IMG_1494 IMG_1495 IMG_1496

They also have native duyan (swing) in the backyard under the huge mango trees.


For those who love to read, they also have reading room where you can relax and read (obviously hihihihi).


All in all, we had a great and relaxing time in this place. I would definitely recommend this to friends and would surely love to come back. Hopefully =)

Our Palawan Get Away Tuesday, Sep 24 2013 

It was early this year when I started to plan our September Palawan trip. We got our tickets from Philippine Airlines’ promo, Php 1600 per head for the round trip. Not bad eh? And so i booked the ticket. From then on, i was excited to browse and search for all the possible what-to-do and where-to-stay blog posts that i could search of in world wide web.

I saw a lot of links, helpful links that made our trip a great one.

I’m a sucker for “cheap” things specially when traveling. But of course i also see to it that our stay would be a comfortable one.

Since i booked a trip of 5days 4nights, a visit to El Nido, Palawan is a must despite the long hour drive. I learned from the website that i visited that El Nido’s island hopping is way better than Honda Bay Tour.

So for those who are asking on the “how-much” “where-to-stay” “what-to-do” questions of our  Palawan Trip, here is our itinerary and costing:

DAY 1:

0800H – Arrival at Puerto Princesa Airport (Php 1600 airfare for 2 pax, 1 way)

1100H – Departure from PPC to El Nido via Lexus Shuttle Van (they will charge you P700 if you are a tourist or sometimes P600 as discounted, but the truth is only P500)

1300H – Stop Over at Bottega Restobar in Roxas, Palawan (lunch by the beach P150 for 2 pax with 2 viands + 2 rice + 1 coke)

1500H – Stop Over at Taytay, Palawan for bladder break

1700H – Arrival at El Nido

1730H – Check-in at Rico’s Cottage (P1000 per night, fan room with free coffee)

1830H – Dinner (We went to Gallego’s BBQ, paid P10 pero BBQ and Isaw, P100 for 1 medium size squid = P210 for 2 pax)

1900H – Chillaxing at Pukka Bar along Bacuit Bay (try to come by before 8PM for the happy hour deal, paid around P400 for 5 bottles of beer, 2 Sex by the Beach cocktails, Pukka bar platter)


DAY 2:

0600H – Breakfast (P100 per silog combo meal)

0700H – Booked Island Hopping Tour C (P800 per head including lunch, P100 for snorkel mask, P100 for fins)

0900H – Start of Island Hopping Tour C

1200H – Lunch

1600H – End of Tour C

1800H – Dinner at Bulalo Plaza (ride a tricycle P10 per head and ask the driver to bring you in Bulalo Plaza. P120 per order of Bulalo good for 2)


DAY 3:

0600H – Breakfast (P100 per silog combo meal)

0700H – Booked Island Hopping Tour A (P700 per head, P100 for snorkel mask, P100 for fins, P500 for kayak good for 2)

0900H – Start of Island Hopping Tour A

1200H – Lunch

1500H – End of Tour A

1600H – Check out at the Hotel

1730H – Departure from El Nido to Puerto Princesa (P500 per person)

1930H – Dinner at Taytay, Palawan (P150 for 2 pax)

2330H – Arrival at Puerto Princesa

0000H – Check in at Subli Guest Cabin (P1000 per night including breakfast for 2, aircon room)


DAY 4:

0630H – Breakfast

0700H – Departure from Hotel to Puerto Princesa Underground River Tour (P1540 per head including transfers, buffet lunch, permits, tour guide fee)

0900 – Arrival at Sabang, Palawan

1200H – Lunch

1330H – Departure from Sabang

1530H – Arrival at PPC Pasalubong Center (Market Market Place)

1630H – Arrival at the Hotel

1745H – Departure from Hotel to Ka Lui Restaurant (Kuya Glenn, the owner of Subli will bring you to the place for free)

1815H – Dinner at Ka Lui (we paid around P700 for 3 pax)

2000H – Roaming around the city


DAY 5:

City tour after breakfast.

You have the option to take a city tour from travel agencies costing P600 per person for the half day tour via airconditioned van. You can also opt to rent a taksikel for P600 (1-4 pax capacity). You will visit the same tourist spots for both options. We rented a taksikel as it is cheaper. Anyway, you don’t need an aircon van if you are in Palawan as the city is still free from air pollution. We had our Lunch at Dampa sa Mansion (P700).





Airfare = P1600 x 2pax = P3200

Lexus Van = P500 x 2pax x 2way = P2000

Rico’s Cottage = P1000 x 2 nights = P2000

Subli Guest Cabin = P1000 x 2 nights = P2000

Island Tour A = P700 x 2pax = P1400

Island Tour C = P800 x 2pax = P1600

Snorkel Mask = P100 x 2pax x 2days = P400

Fins = P100 x 2days = P200

Kayak = P500

Breakfast = P100 x 2pax x 2days = P400

Dinner (El Nido) = P210 + P150 = P360

Dinner (Taytay) = P150

Dinner Ka Lui = P700

Lunch at Bottega = P150

Lunch at Dampa = P700

Souvenir = P1000

TOTAL = P16760 divided by 2pax = P8380 PER HEAD FOR A 5D4N TRIP!

A Day with the Angels in White Cross Children’s Home Thursday, Aug 22 2013 

I rarely write in English as I have not much “baon” of english in a day. But this post might circulate with my colleague so there’s a need for me to “spokening dollar” here. I do apologize to grammar nazis out there in advance for my shortcomings =)

Photo credits to Ms Cyril Gabaldon & Mr Emmi Cuevas


It was a gloomy Saturday morning when our group went to visit the angels of White Cross Children’s Home in San Juan City. It is a shelter for the homeless and abandoned children ages 0 to 13.

Before that day, our Design Director and Project Director initiated this activity by pooling in some donations in cash and in kind from team members of Solaire Project Team (Construction).

With the help of kind-hearted soul who participated, we were able to pool in cash donations amounting to more or less Php 55,000.00, some toys and old clothing.

The donated cash was spent in buying boxes of groceries, diapers, underwear, medicines, formula milk for infants and some vitamins. Of course these things were coordinated first to White Cross’ representative before we bought the supplies.

Despite the rain showers that day, we were able to carry on with our mission: to share our blessings in the least that we could do to these needy children.

When we arrived at the home, you can easily feel that aside from the basic things that donors can provide, what they most needed is love and care from their parents.

Yes they have concrete shelters, volunteers that are attending to them, but still they lack the warm embrace of their own flesh and blood.

It was a heart breaking moment to meet those abandoned angels. Once you interact with them, you will feel how blessed you are in this life time.

You might be suffering from worst in your life but seeing them will lighten the baggage that you have.

You will be thankful for what you have in your life.

I can still say a lot of things on how we felt that blessed day but I can’t continue anymore with my spokening dollar writing.

DON’T ENGLISH ME I’M PANIC” mode na me =)

As they say that a picture paints a thousand words so here are the photos that we had for you to imagine a million words to describe it.

IMG_7081 IMG_7083 IMG_7086 IMG_7087 IMG_7088 IMG_7090 IMG_7091 IMG_7093 IMG_7094 IMG_7095 IMG_7096 IMG_7101 IMG_7102 IMG_7106 IMG_7115 IMG_7116 IMG_7117 IMG_7119 IMG_7120 IMG_7121 IMG_7122 IMG_7123 IMG_7124 IMG_7128 IMG_7133 IMG_7134 IMG_7135 IMG_7136 IMG_7137 IMG_7138 IMG_7139 IMG_7165 IMG_7145 IMG_7146 IMG_7147 IMG_7148 IMG_7150 IMG_7152 IMG_7162 IMG_7163 IMG_7164 IMG_7166 IMG_7172 IMG_7182DSCF0986 DSCF0980 DSCF0978

Buratdey Post: Kyin at 29 Saturday, Aug 17 2013 

Nakakapreyshur at nakakatuyo ng utak ang buwan ng Agosto. Dalawang magkasunod na testimonial (parang Friendster lang) ang kelangan kong gawin or else baka magkatampuhan pa at sabihing may peboritisim ako sa aking mga kapatid.

So kahit napipilitan eh kelangan ko na ring gawan ng laglagan post ang bunso kong kapatid na si KYIN.

Sa mga anak ni Mario at Felising, sya ata ang may ugaling soltera sa paningin ng mga bagets sa bahay. Ms Minchin lang ang peg nyan sa bahay. Sa kanilang dalawa ni Cha, sya ang disciplinarian (kuno).

Sa kanya lang nakakatikim na mapadapa ang mga bagets with matching nakahubo ang mga shorts para sa balat talaga lalapat ang kanyang pamalo.

Gawain nya ata nung bata pa na maglagay ng karton sa pwet kapag papaluin ni Nanay kaya alam na nya ang would-be diskarte ng mga bagets sa sandaling mamamarusa na sya. Kaya ang siste eh hubarin ang shorts para latay kung latay ang labanan.

Pero I doubt kung napalo sya ni Nanay nung kabataan namin. Sila ata ni Cha ang hindi nakatikim ng hagupit ng pamalo ni Inay.

Noong college days nya, malakas ang kutob naming lahat na nagdrodroga sya.

Dahil kada sembreak, bihira mong makikita na gising yan. Tulog lang ng tulog ang kanyang trip. Pero payat na payat naman.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, hindi maipagkakaila na sya ang biological mother ng anak kong si Tetay. Mula sa pagiging magkamukha hanggang sa mga nakakadiring mannerisms eh nakuha ng anak ko sa kanya. Pati na rin ang pagkahilig sa pagdradrawing.

Kaya may private joke sa aming tahanan na sya ang totoong ina ni Tetay. Na pinaako lang sa akin ang kahihiyan ng pagiging dalagang ina nya.

Sa tumatagal na panahon, napapaniwala na si Tetay na sya na nga ang kanyang ina. Though kinukumbinsi pa ni Tetay ang sarili nya na maniwala otherwise.

Sya din ang pinakamakunat sa aming magkakapatid pagdating sa pera. No debate about that.

Ang galing maningil kapag may utang ako, pero pag sya ang may utang, parang nagkalimutan na =(

Sa iyong ika dalawampu’t syam na taon ng kapanganakan, hayaan mong batiin kita ng maligayang bati.

Maligayang maligayang maligayang bati!

“hayun ayam ko!”

Hapi Boyrtdey Mami Cha Monday, Aug 5 2013 

Naka deactivate ang FB ko, kaya di kita magawan ng laglagan session sa facebook. Mana sa a-teh kaya nag iinarteh!

Pero kahit man ganun, bibigyan pa rin kita ng makabagbag damdaming mensahe para sa espesyal na araw ng iyong kapanganakan.

Bago pa iyon, babatiin ko muna ng HAPPY MOTHER’S DAY si Aling Fely, para sa ikatlong pagkakataon na mapatunayan nyang isa syang ganap na babae.

Taong 1982, ng lumabas ka sa kanyang sinapupunan. Tatlumput isang taon na ang nakakalipas. Bigo man si Mang Mario at Aling Fely na makalalaki naman eh ayos lang, lumaki ka pa rin namang may bigote.


Ikaw na yata ang pinakamasunuring anak ng mag-asawang Mario at Fely, sa pagkakaalam ng lahat. Mabait ka sa paningin ng lahat dahil tahimik kang bata.

Basta tahimik mabait na, basta madaldal bungangera na????

Pero di nila alam nasa loob ang kulo ng pagkamaldita mo.

Mga bata pa tayo, tanda ko na to, kinagat mo tenga ko, akala ko naputulan na ako ng tenga dahil dun, pero dahil ikaw ang baby, ikaw ang kinampihan ng lahat.

Tsurah mo lang.

May kapit-bahay tayo nung araw, sina Abegail and siblings na lagi tayong inaaway. Kapag dumadaan tayo sa tapat ng bahay nila binabato nila tayo.

Dahil turo ni Aling Fely na wag makikipag away, kaya dedma lang ang lahat, except sayo.

Natatandaan mong sinabunutan mo sa kalsada si Unto, lingid sa kaalaman ng lahat.

Ikaw ang least expected ng lahat na papatol sa kanila pero ikaw pa talaga ang gumawa ng da moves!

Simula noon, hindi na nila tayo inaway.


Fast forward.

Sa ngayon, isa ka sa tumatayong magulang ng apat na makukulit na nilalang jan sa bahay. Isama na rin natin ang pag aaruga at pagtyatyaga sa mga rants sa buhay ni Aling Fely. Hihihihhii.


Tyaga tyaga lang dude pasasaan ba at magkakaron ka rin ng nilaga.


At congrats na din pala at nakahabol ka pa nga naman ng boylet bago ka mawala sa bilang ng kalendaryo.

Wag mag alala, at laging anjan pa ang BINGGO, and LOTTO at ang THERMOMETER!

Hindi ka pa malilipasan ng panahon!

Happy birthday dude!

NAIA Terminal 1: Taxi Dilemma Friday, Aug 2 2013 

For the past 6 years, I was able to witness the “worst airport in the world” experience in NAIA Terminals as a traveler. Coming in and out of the country for the past 6 years, I had no chance of picking up a family or friend in the airport.

Last 31st of July when I experienced the “vibes” from a fetcher’s point of view.

And indeed I can say that it’s one of the worst airports in the world.

From my place in Las Pinas, I hailed a taxi going to NAIA Terminal 1. It is the regular taxi that you can get from the roads of Metro Manila. Those taxi with the regular flag down of 40 pesos.

I told the driver to drop me at the arrival area, the most logical place as I am going to pick up my partner who took an Emirates flight via Dubai.

The driver said that they (regular taxi) are not allowed to go inside the arrival area and he can only drop me at the departure area and then I’ll just need to go downstairs to reach the arrival area where all the greeters/fetchers are waiting.

So I asked him “Bakit po Kuya bawal?”

“Mam yung mga airport taxi lang po saka private vehicles ang pwede dun”

“Kahit po ba drop lang bawal din”

“Bawal po Mam, di po tayo papapasukin”

And so when I got down, I approached the nearest airport officer and asked how to get down to the arrival area.

And then I started to feel the “vibes” when he answered.

“Mam baba po kayo sa hagdan sa gilid tapos po lakad po kayo palabas, ikot po kayo sa may entrance gate”

Habang sinasabi ni Manong yun eh tinuturo nya yung mga lugar kung saan ako dadaan.

At nahayblads ako.

“Eh kuya bakit di pinapasok yung taxi na sinakyan ko sa arrival kung ganyan din pala kalayo ang lalakarin ko para lang makarating sa arrival area? Kaya nga nagtaxi para di na maglalakad ng malayo di ba?”

“Bawal po talaga mam, kasi regular taxi po sinakyan nyo, dapat po airport taxi”

Nakipagkulitan pa ako ng diskusyon sa Manong kahit na alam kong hindi rin naman mananalo ang point ko that night.

Ang point ko lang naman ay eto:

  • Madalang sa patak ng ulan na makahanap ka ng airport taxi na pwede mong parahin sa mga lansangan ng Metro Manila sa anumang oras ng araw lalong lalo na sa gabi.
  • Php 75 ang flag down ng airport taxi kung sakali mang makaswerte kang makapara nito. Malaking mahal kesa sa Php 40 na flag down ng regular taxi.
  • Hindi lahat ng susundo eh may sariling sasakyan.
  • Kung talagang bawal pumasok ang regular taxi sa arrival area, sana hindi nila pinalayo ang iikutin ng mga taong maglalakad from departure area to arrival area. Walang bubong ang dadaanan kaya hassle kung umuulan. Umuulan that night.
  • Hindi lahat ng magsusundo eh may kakayanang maglakad ng malayo lalo na ang matanda, bata o may kapansanan. Sumasakay ng taxi for convenience kaya anong point na nagbayad ka ng mahal para lang maglakad ulit.

Ilan lamang yan sa mga naisip kong punto sa katangahan ng mga namamahala sa NAIA Terminal 1.

At kahit na nagpuputok ang butse ko, wala pa din akong magagawa kundi sundin ang mga hinayupak na palakad sa terminal na ito. Pagdating ko sa arrival area waiting lounge, mas madadagdagan ang stress level mo sa itsura ng “waiting lounge”.

monitor waiting lounge

Open area na may bubong lamang na pwedeng maging kanlungan kung ang patak ng ulan ay 90 degrees perpendicular sa kalsada. Kapag may slight deviation of angle na ang ulan siguradong mababasa ang mga tao sa ilalim ng bubong ng bonggang bonggang waiting lounge.

May mga old school na tv monitors at may flat tv na rin naman na kelangan mong lapitan para makita mo ang flight details ng arriving planes. May mga old school na electric fan naman na hindi lahat gumagana.

Sa gitna ng maulan na gabi, mararamdaman mo pa rin ang init dahil sa dami ng mga tropang nag aantay ng mahal sa buhay at kaibigang magbabalik bayan.

Bata, matanda, may ngipin o wala andun sa “waiting lounge” na yun.

Mga ilang upuang wala ng seat ang makikita. So marami na ang nakatayo.

At sa wakas dumating na din ang inaantay ko, pero may pahabol stress pa ang NAIA Terminal 1.

Walang metered taxi sa arrival area. Wala kahit pila man lang nito. Kelangan mo daw umakyat sa departure area o kaya lumabas ng airport para makakuha ng metered taxi.

Maulan, madami kang bagaheng dala at yun ang the best alternative way that they can offer if you don’t want to avail the service of their airport taxis.

Parang “no choice” option ang bagsak mo di ba?

So how much is the rate of their taxis?

More than 4 times expensive compared to metered taxi fare.

On my way to the airport, the taxi meter’s amount was only Php 120 from Las Pinas, so I paid the driver Php 150 and didn’t get the change anymore.

Sa airport taxi, they are charging Php 600 from Airport to Zapote, plus the “pasalubong” to the dispatcher (Php 100) and the “bahala na po kayo sa driver” tip na Php 100.

Welcome back Dudung!

Eksena sa Finoy Jeepney Thursday, Jul 11 2013 

Sa araw araw na pagsakay ko sa Finoy Jeepney, sari-saring eksena ang nasasaksihan ng dalawang tantalizing eyes ko…

Andyan yung mga pasaherong walang pakundangang magsuot ng sando or basketball jersey kahit na alam nilang naglalawa sa pawis ang kanilang armpit. At walang pakundangang ipatong sa balikat ng kanilang katabi ang lake of sweat ng armpit nila.

Halimbawa na lang sa chubby shoulder ko!

Andyan din yung super feeling at home ng mga pasahero na akala mo jowa nila ang stranger sitting beside them kung makapatong ng ulo sa balikat at dun mahimbing na matulog!

Andyan din yung pasaherong akala mo ke laki-laki ng balls dahil hindi maikipit ang kanilang mga hita at nasakop na ang pwesto mo. Single fare lang din naman bayad!

Andyan din yung pasaherong commercial model ng shampoo at gustong ipatikim sayo ang lasa ng shampoo at conditioner nila.

Mga walang pakundangang pasahero.

Pero sa pinakamasang lugar tulad ng Finoy Jeepney, makikitaan mo din naman ang ilan ng malasakitan.

Andyan ang “first-sabit, first-upo” policy nila. May public courtesy ang mga masang Finoy na karamihang wala sa mga alta sosyedad. Hahahahahaha.

Sa multicab na byaheng Baclaran-MOA, hindi na namrumrublema ang driver na magsukli sa mga pasahero dahil mga pasahero na ang nagsusuklian sa bawat isa. Maliban na lang talaga kung large bill ang ibinabayad. Kumbaga, may tiwala ang driver na hindi mang gugulang ang mga pasahero na sobra ang kukuning sukli at kulang ang ibabayad.

Maswerte lang ako na ang linya ng Finoy Jeepney na sinasakyan ko eh sa may amin lang ang starting point. Kaya mas madalas na maluwag pa ang jeep pagsakay ko. Along the way lalo na kapag nasa may area na ng kabihasnan, parang may rally na ang kalsada sa dami ng pasaherong nakikipag-agawan, nakikipagbalyahan at nakikipag sabunutan makasakay lamang.

OA na yung last hihihihihi…

One time may nakasakay akong magjowa, sumakay sa may Pulang Lupa. Sa tingin ko sa magjowang ito, parang sila yung napagkaitan ng mahabang panahon na magkasama at talaga namang hindi makalagpas ang hangin sa kanilang pagitan.

Moving on, habang tumatakbo ang jeep at napupuno ng pasahero, etong si boylet eh kulang na lang manuntok ng katabi kapag nadidikdik si gelay. Nasa kanan nya si gelay at hawak nya ang kanang tuhod din ni gelay na parang pinakaproteksyon nya wag lang madikit ang hita ni gelay sa katabi.

Gusto ko sanang magbitter ocampo at sabihing “kandungin si neneng!”


Taas na lang ang inahit kong kilay at sa isip-isip na sinabing:

“Ayaw mo palang masiksik ang jowa mo eh di sana binilhan mo ng kotse! O kaya nagtaxi kayo!”

Pero since pare-pareho lang naman tayong walang pambili ng kotse o pambayad sa taxi, pwes magtiis tayo sa “halos-magkapalitan-na-ng-mukhang” sitwasyon sa loob ng Finoy Jeepney!

Ang cozy nga eh.

Is It Worth It? Tuesday, Jul 9 2013 

I received a message from my niece earlier this afternoon asking me a question:

“Tita, balak ko kasi mag abroad… palagay mo? 1 year old pa lang baby ko”

I immediately replied to her, “May asawa ka naman, sya dapat nag initiate ng pagtratrabaho abroad. Mas kelangan ka ng baby mo.”

Everytime I was asked the same question, if its alright to work overseas, to receive a better salary, I will always ask them:


Ask yourself, are you ready to face a broken family in the future?

OA ba?

Pero karamihan ng nag aabroad, nasisira ang pamilya.

Minsan yung umaalis ang nakakatagpo ng iba, minsan yung naiiwan ang nakakahanap ng iba, minsan pareho, minsan naman may matatag.

Worth it ba na hindi ikaw ang mag-aalaga sa anak mo?

If you still have other options, I would rather suggest to stay with your family.

“Minsan Tita sakto lang, minsan kapos pa”

Ang sagot ng pamangkin ko nung sinabi kong kumikita naman ata ng sapat silang mag asawa dito sa Pinas.

Minsan kapos pa.

Sa anim na taon kong pagtratrabaho sa ibang bansa, naging maswerte akong mapabilang sa mga OFW na kumikita ng mataas kesa sa karamihan.

Pero madalas, kapos pa rin.

Sa dinami-dami ng kakilala kong nagtratrabaho abroad, maraming pagkakataon na “kapos pa rin”

Pero marami akong kilalang karaniwang empleyado sa Pilipinas, na nakakapag pundar ng maayos na bahay at lupa at iba pang pangkabuhayan.

Wala sa laki ng kinikita ang sukatan kundi sa kung papano mo imamanage ang kinikita mo.

Malaki man o maliit.

Paglaki ng kita, paglaki ng gastos!

Maniwala ka!

Sapat ba na iwan mo ang pamilya mo para sa dagdag na kita?

Kung ikaw ay isang ina, mas kelangan ka ng anak mo sa piling nila kesa umalis at lumayo.

Para sa kinabukasan?

Para sa mas magandang kinabukasan?

Para sa mas magandang kita?

Eh ako bakit ako lumayo?

Kids Across the Hallway Monday, Jul 8 2013 

Nakarating ako sa bahay ng mga alas dos y media na ng hapon noong sabado dahil hinintay ko pa sa MOA ang mga Witches.

Paglabas pa lang namin ng lift, sumalubong na agad ang dalawang nagtatakbuhang anghel sa lobby. Pagdating namin sa unit, pasilip silip yung batang nasa edad humigit kumulang limang taon. Dahil chikadora ang mga kasama ko, ininterview nila si bagets.

Sila lang daw dalawa ng kapatid nya, 5 years old sya at 3 years old si bunso. Parehong lalake. Asan ang magulang? Nagpacheck up daw sa ospital ang mommy nya kasi di daw makahinga nung gabi.

Kasama daw ng mommy nya ang daddy nya at iniwan daw silang magkapatid sa bahay.

Home Alone Pinoy Edition.

May mali di ba?

Sinong matinong magulang ang mag iiwan ng maliliit at malilikot na anak sa unit???

Granted na emergency case na isugod sa ospital yung ina, parang di tama na iniwan nila yung mga bagets dun.

Yung malilikot na bagets na naghahabulan sa hagdan, na sumisilip sa barandilya from 3rd floor at tumutuwad tuwad pa para silipin lang ang ground floor.

Inalok namin ng pagkain, kumuha naman ng tinapay si kuyang bagets. pero yung maliit na hindi pa nakakapag salita eh ayaw kumuha. takbo lang sya ng takbo na parang sinapian ni the flash.

Maya-maya, sumungaw na naman si kuyang bagets sa pinto namin, may dalang kutsinta. Iniwanan daw sila ng kutsinta ng mom and dad nya na nasa lamesa.

Sinilip na namin ang kanilang unit, para makichismis sa interior design ng kanilang balur.

Ang laki ng TV nila hahahaha… yung parang isang buong pader eh nasasakupan na ng flat TV nilang pang mayaman…..

Nung naluto na ang spaghetti namin bandang alas singko ng hapon, inalok namin ang dalawang bagets, pero ayaw din, ang tinuro nilang pagkain na gustong tanggapin eh yung Cheese Ring…

Ayaw din namang pumasok sa bahay, pero kami ang ninenerbyos kada maghahabulan sila pababa ng hagdanan.

Asan ang magulang ng dalawang bagets???

Hindi ko na natiis, tumawag na ako sa management office at nagsumbong na.

In fairness sa PMO namin, maagap silang nagpadala ng guard at yung isang Officer.

Dahil walang makuhang matinong sagot mula sa mga bagets kung asan si Mom and Dad, pinaiwan ni Nikko the officer si Manong Guard para magyayo dun sa dalawang bata.

Iniwan na namin sila dahil nagpaka dyesebel ang mga bisita ko kaya tambay tambay muna kami sa pool side.

Pagbalik daw ni Nikko sa office, tinawagan yung Daddy at ang magaling na Daddy, ang sagot:

“Hindi naman namin akalain na lalabas yung dalawang bata. We locked them inside the house!”

Que Barbaridad! Que Horror! Nora Honor!

Pagbalik ko sa unit ng mga 6:30 para magluto ng dinner, andun pa rin si Nikko at Manong Guard na instant yayos ng dalawang bagets.

Dumating ang dalawang timang na magulang around 7:30 PM at mukhang nagshopping galore naman base sa mga dalang shopping bags.

2013-07-06 19.17.44 2013-07-06 19.17.52

Kwentong UV Express Friday, Jul 5 2013 

May isang oras siguro kaming nag antay mapuno ang fx kanina.may kabataang magjowang sa 2nd lane tas ako at yung maiingay na pasahero sa 3rd lane at sa likuran. Bale yung maiingay 13 katao sila pwera pa sa mga bata. Duda ko excursion tong buong pamilya na ito at wala lang budget magrenta ng van. Moving on, after 48 years and a half napuno na rin si van. Saka pa lang naningil si manong barker. Tong si magjowa hindi naiingli bumunot ng pera pambayad… So si manong barker naiinis na kasi sila na lang inaantay na magbayad para makalarga na kami. Ang tagal ni ineng na bumunot ng pera. Si boylet naman may hawak ng 50 pesos. After ng ilang minutong pagbubuklat ng wallet sumandal ulit ang magjowa sa upuan at parang nasa breakwater na pinagdikit ang ulo.

Di napigilan na mapataas ang kilay at nasabi sa sarili “anong problema nyo mga bata???”

Di nagmamadali?? Sayo lahat ng time in the world??

Si kuya barker naiinis na din at sino ba naman ang hindi…

Yung ale na katabi ko na head of the excursion team di na napigil sumabat. Kinalabit sa ulo ang magjowa…

“bayad nyo daw ng makaalis na tayo!”

Walang ano-ano nagkiss ang magjowa at bumababa si gelay ng van.

“wala po syang pamasahe!”

Next Page »


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 990 other followers